All Posts

ਪੰਜੇ ਪੀਰ ਮਨਾਏ ਸੀ ਮੈਂ, ਉੱਠ ਉੱਠ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਪਾਇਆ ਨੂਰਾ, ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬੇਸਮਝਿਾਂ ਹੋ ਕੇ ਸਮਝਿਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ, ਇਸ਼ਕ-ਇਸ਼ਕ...

ਹੀਰ ਆਖਦੀ ਨੂਰਿਆ ਮਲਾਲ ਤੇਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੀਤਾ ਈ ਆਣ ਹਲਾਲ ਮੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲਗੀ ਜਾਚ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੀ, ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਲਾਲ ਮੀਆਂ, ਮੈਂ ਕਾਫ਼ਿਰ ਹੋ ਗਈ ਸਿਦਕਾਂ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਸ਼ਕ ਤੇ ਬਣ ਗਈ ਗਾਲ਼ ਮੀਆਂ...

ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਨੈਣ ਨੂੰ ਮਿਲ਼ਾਈਏ, ਦੱਸ? ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਹਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਸੁਣਾਈਏ, ਦੱਸ? ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਲਿਖ ਦਈਏ “ਨੂਰ”, ਤੈਨੂੰ, ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ‘ਚ ਲੁਕਾਈਏ, ਦੱਸ?

ਤੇਰਿਆਂ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗਣੇ ਨੂੰ ਸਾਈਆਂ, ਅਸਾਂ ਆਪਣੇ ਵਜੂਦ ਸਭੇ ਮਾਰ ਤੇ, ਆਪੇ ਸਿਵਾ ਬਾਲਿਆ ਮੈਂ ਆਪੇ ਭੋਗ ਪਾਏ ਚੰਨਾ, ਆਪੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ 'ਤਾਰ ਤੇ, ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਖੰਮਣੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਅਸਾਂ ਬੱਧੀਆਂ ਸੀ ਤੇਰੇ ਇਕਰਾਰ ਤੇ, ਰਹਿ ਗਈ ਮਰਜਾਣੀ ਕਿਤੇ ਗੁੰਬਦਾਂ 'ਚ ਗੂੰਜਦੀ, ਰੂਹ ਕਿਸੇ ਪੀਰ ਦੀ ਮਜ਼ਾਰ ਤੇ, ਵੇ ਤੈਨੂੰ ਖੇਹ ਕਰ ਬੈਠੀ 'ਆਂ ਸੁਆਰ ਕੇ। — Harnoor Randhawa